sakın gülme ! (:

     Öylesine uzaktı ki mutluluk.        Hep kandırdı beni yanıbaşımdaymış gibiydi , ama hiç değildi..   Hep bi hüzün vardı gülüşlerimde. içimdeki acıyı  , çocukluğu  gölgeledi neşem.. Her zaman gülümseyen sevinç oldum  hafızalarda.
    İçimdeki mutlu olma isteğiydi her gülüş. Derler ya ağlancak haline gülersin.. Ağlamayı sevemediğimden sevdim gülmeyi..
    Mutlu olmam için hiç birşeye gerek yoktu halbuki "sevgi dışında".. Niye zorlarız ki hayatı .. Sevgi niye yetmiyor..
 Anı yaşamak , insanları sevmek , yargılamadan yaklaşmak ..
      Bişeyler hep zor olmak zorunda demi..    Samimiyet , tebessüm.. Ön yargılar..
  Çok gülme , neşeli olma..  Gülen insanı sevmezler ya ciddi ol..
                  Yalandan dünyanın oyunları işte , insanlar ne kadar mutlu olursa; hayata o kadar sarılırlar korkusu..
İki yüzlülük..  
     Gerçeklerimden oluşturduğum dünyanın tek sakiniyim bu hayatta..
                   Yalnız mı? Hayır belki sizce öyle..
Bazen her şey bir kişiyle başlar.. ve artar..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder