Daha ne kadar!

     Üzülmüyorum aslında sadece şaşkınım  ve çokça düşünüyorum.. Sessiz sedasız olanları seyrediyorum..
anlamadığımdan değil suskunluğum sonu merak ettiğim için.. Daha ne kadar değişebilir herşey diye..
Daha ne kadar susabilirim diye..Bir de şu çelişkilerim olmasa diyorum..Belki susardım bir süre daha ..
Bir gün usulca gitmek isterdim bu var olmamış insanların sahte cehenneminden.. Herşeyi öylece mutsuz sonlarına bırakıp gitmek..
       Bir saniye dahi kurtulabilsem şu boğucu boşluktan belki o zaman bir anlamı olurdu herşeyin.. Bu çelişkilerin ..Kalıplara sığdırmaya çalıştığım "ben"in de..
       Üzülmüyorum artık.anlatmak yordu beni. anlatmadıklarım da .. Hayatı gülümseyerek kandırabileceğimi sanmıştım. Sığındığım limandı gülmek..Kendimi bulduğum , ben olduğum..Yasakmış meğer gülmek..İnsanlara gülümsemek ; korkutuyormuş, kalıplaştırıyormuş.. Belkide gülümsemeyi o kadar çıkarmışız ki hayatımızdan tuhaf kaçmaya başlamış..
        Sevmemek gerekiyormuş insanları..Uzak durup duvarların ardından bakmak gerekiyormuş..
Gülümsememek , tebessüm etmemek gerekiyormuş. Hesapları düzgün yapmak gerekiyormuş..
Sessiz sedasız geçerken bu dünyadan  düşünmemek gerekiyormuş..Öylece yaşamak , hiçbir şey bilmeden ,konuşmadan..
         Susuyorum içimdeki fırtınaların tiz çığlıkları arasında.".Daha ne kadar "diye..Soruyorum kendime şimdi daha ne kadar!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder