Özgürlüğü Hissetmek İçin



bu şarkıyı dinlerken sanki içime huzur doluyor.sebebsizce mutlu olası geliyor insanın.
hayat daha anlamlıymış gibi geliyor.
yaşamak bir kuş gibi rüzgara karşı , özgürce kanat çırparak..

mutluluk o kadar uzak değilmiş gibi.



CEVABI "İNSAN"..

ne zaman öğrendik kötülüğü..
saf ve temiz dünyamızı ne zaman bu kadar kirlettik.
insanlığımızı nerde kaybettik,sevdiklerimizle beraber?
 herkes doğumda eşitken ayrıcalıklar nasıl geliyor? insanın insanı aşağılaması , hor görmesi nasıl ?
herkes ölümde eşitken dünya bu basamakları nerden çıkarıyor..
vücudumuzu zift gibi saran kin, nefret, savaş insanlığımızı pençeleriyle hapsederken
biz Hiç bir şey görmüyoruz!..
yada görmek İstemiyoruz..
YAŞAMAK buysa eğer yaşıyoruz gözlerimiz , kalbimiz kapalı.
-insanız Diyoruz .."İnsanız"..
uyuyoruz bize dokunmasın yeter ki diye diye.
seviyorum diyoruz da - neyi seviyoruz?
insanı sevmeyen,doğayı sevmeyen, hayvanı sevmeyen  sevmeyi nerden bilir?
yine de yaşıyor insan kalbi, vicdanı olmadan.
biz rahat uyurken akan kanlar bir gün sonra unutuluyorsa eğer ve barış , huzur hala uzak birer ütopya ise

biz şimdi ne yapıyoruz?









biraz ondan biraz da şundan kısık ateşte

notalar uçuşur rüzgarda. yeni her saniye alır götürür yavaş yavaş.
 yaşam akan nehir misali yavaş yavaş suyun akıp bizi aşındırması gibi geçiyor durmadan. göz açıp kapamak gibi insanların değişimi..
göz açıp kapamak gibi hayat..kocaman bir nefes alıp o nefesi hiç vermemek , sımsıkı sarılıp hiç bırakmamak gibi..
  bir müzikse hayatım içinde delice hüzün, delice sevinç , delice mutluluk  olsun. tarife değil de bana uysun. bu müzik benim olsun "sevince güzel olsun" ..


 

İnsanlar ?

bir insanı nasıl tanırız?
önce tanışırız , muhabbet ederiz..ortak noktalardan filan konuşuruz.
eğer kafamıza uygunsa YADA öyle gibi görünüyorsa tanışma aşaması devam eder.arkadaşlarla aynı ortamda takılıp eğlenilir ve daha da tanımaya başlarsınız.. gerçekten tanıyabiliyor musunz?
nasıl anlıyorsunuz karşınızdaki insanın düşüncelerini, gerçek hislerini?
güvenebiliyormusunuz?
arkadaşlığınızı nasıl devam ettireceksiniz?
herkesin derdini anlattığı bir kişi muhakkak vardır. tavsiyeler alırsınız hayatınızla ilgili , çünkü kendinizi doğru yaptığınıza inandırmak istersiniz..insanları diğer insanlara sorup hayatınıza yön verirsizniz.
bütün bunları bir kenara koyalım..
hayatımıza giren insanlar acı veya tatlı anılar bırakır.
ama biz ilk tanıştığımızda bu insanların acı mı yoksa tatlı mı olduğunu bilemeyiz.
ya gözlerin içi güler beraber mutlu olursun insanlarla..yada gözlerinden akan yaşları içine akıtırsın..
cesaret işidir bu birazda .
belki diğer ihtimal daha güzel bir hayat ?
yada daha kötüsü..
bilemeyiz insanları , anlayamayız, tanıyamayız..
hep zannederiz..
anıların içinde keşkelerle boğuşurken yine aynı şeyler olur..
yine yeni yeniden..





şimdi sadece gözlerini kapat

     bir hayal var hayalimde.. bütün insanların mutlu olduğu,rengarenk , güzel bir yer..
herkes dans edip şarkı söylüyor. herkes sabahları mutlu uyanıyor. bütün gün havada çiçek kokuları dolaşıyor.
hafiften bir rüzgar esiyor , mutluluk taşıyor ordan oraya. kimse mutsuz değil , kimse yalnız değil.
 kimse sitemkar değil hayata .  insanlar gülümsemekten, sevmekten  korkmuyorlar.
hırsları , kavgaları , kinleri yok. alabildiğine mavi , alabildiğine yeşil her yer. huzur kokuyor sokaklar,insanlar.
     biliyorum bunlar sadece bir hayal.. gerçeklere mahkumuz bu hayatta.. ve iyiki hayallerimiz var yoksa neye tutunurduk bu gerçekliğin acı soğuğunda?

insanları tanımak yada tanıyamamak işte tüm mesele bu.

   yaklaşık bir haftadır ev taşıma ve temizlik telaşıyla boğuşurken şu an contayı yakma noktasına geldim.. kafam dağınık düşüncelerle dolu. o kadar karışık ki birbiri içine geçmiş hepsi. sıkıntı bastı nedensiz , belkide nedenli.. geçenlerde Ali Atay'ın "eksik bişey mi var?" şarkısını dinledim. çok dokundu . mantığım örtmeye yetmiyor bazen...sızıyor zamanın boşluklarına acıyla karışık. ev temizlemeye benzemiyor kafanı temizlemek.
insanları tanımak kadar silmek de zaman alıyor. tanımak da değil aslında tanıyamamak..
 yoksa neden silmek zorunda kalalım ki. inancını kaybediyor insan zamanla..
insanlardan uzaklaşıyor. her şey yalan geliyor gözüne. içindeki umut kırıntılarıyla kırılmaya devam ediyor.
bu kadar yalan insanın herbirinin içinde eksik bir şey var. gözlerinde , kalbinde , zihninde eksik bir şey var yeri zor dolan..ama her şeye rağmen  hayat kaybetmekle kazanmak arasındaki mücadelenin barışla sonlanmasını isteyecek kadar kısa ve yaşamaya değer.