insanları tanımak yada tanıyamamak işte tüm mesele bu.

   yaklaşık bir haftadır ev taşıma ve temizlik telaşıyla boğuşurken şu an contayı yakma noktasına geldim.. kafam dağınık düşüncelerle dolu. o kadar karışık ki birbiri içine geçmiş hepsi. sıkıntı bastı nedensiz , belkide nedenli.. geçenlerde Ali Atay'ın "eksik bişey mi var?" şarkısını dinledim. çok dokundu . mantığım örtmeye yetmiyor bazen...sızıyor zamanın boşluklarına acıyla karışık. ev temizlemeye benzemiyor kafanı temizlemek.
insanları tanımak kadar silmek de zaman alıyor. tanımak da değil aslında tanıyamamak..
 yoksa neden silmek zorunda kalalım ki. inancını kaybediyor insan zamanla..
insanlardan uzaklaşıyor. her şey yalan geliyor gözüne. içindeki umut kırıntılarıyla kırılmaya devam ediyor.
bu kadar yalan insanın herbirinin içinde eksik bir şey var. gözlerinde , kalbinde , zihninde eksik bir şey var yeri zor dolan..ama her şeye rağmen  hayat kaybetmekle kazanmak arasındaki mücadelenin barışla sonlanmasını isteyecek kadar kısa ve yaşamaya değer.



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder