seni tanıyorum

 
 Seni tanıyorum serin bir sonbar rüzgarında  yahut ıssız bir yoldaki 
 sokak lambasının yalnızlığında ..
Tanıyorum işte sanki yıllardır tanıyormuş , biliyormuş gibi. Sakın  konuşma ! Belkide tüm tanışıklığımız anlamsız cümleler arasında yabancılaşacak. Ve sen benim o tanıdığım kişi olmayacaksın. 
 Yağmur yağıyor inceden ve damlalar nazlı nazlı süzülüyor toprağın koynuna. Hafiften bir rüzgar esiyor anıları savurarak.. Seni tanıyorum. Karşı yoldan geliyordun sessizce. Sözler ruhlara tesir etmezdi biliyorum. Sessizliğinde tanıyordum seni. Biraz kaybolmuş, biraz yalnız.
Hüzünlü bir havan vardı. Su damlalarının yere düşüşlerini  seyrediyordun ışık hüzmelerinin arasında. 
Ve öylece geçip gittin kendi yolunda.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder